Categorie: Ingezonden berichten

Categorie: Ingezonden berichten

Ingezonden berichten

Ik ben Barbara Coljee,56 jaar, mijn eerste Marikenloop aan het hardlopen. dit lijkt heel

Naast mijn reuma, heb ik op mijn zesde een hersenbloeding gekregen. Niemand heeft mij ooit verteld, waarom ik in het ziekenhuis lag en opnieuw moest leren lopen, en waarom ik daarna nog slecht kon lopen en altijd gepest werd en door mijn vader en oma, overbeschermd. Ook wist ik niet, waarom ik stukken les miste.

Op mijn zestiende kwam ik er via mijn nieuwe huisarts achter, wat ik mankeerde. Gelijk mijn omgeving gezegd, dat dat gebetuttel afgelopen moest zijn. Ik ben, via mijn vader, op judo terechtgekomen en heb dat een paar jaar met veel plezier gedaan, tot mijn epilepsie roet in het eten gooide.

Ik ging studeren, maar deed alles om aardig gevonden te worden. Ik bleef me minderwaardig voelen. Na een diepe crisis heb ik besloten, mezelf aardig te gaan vinden en vanuit daar te leven.

Ik leef nu al 31 jaar in bonustijd, ondertussen ook nog eens 2 keer een verkeersongeluk gehad – 2 keer whiplash- maar ik geniet elke dag. Ik heb lieve vrienden, ik geef voorlichtingen op scholen, beroepsopleidingen en bedrijven over leven met een beperking, en vooral wat je allemaal wél kan, welke hobbies ik heb . een filmpje daarvan kun je op YouTube zien, als je zoekt op barbara zwemt voor als en FSHD. wat ik ook altijd vertel is, dat ondanks een beperking, je nog steeds seks kunt hebben. Kinderen en een partner heb ik niet, ik heb wel bonuskinderen en kleinkinderen

1 van de dingen die ik supergraag doe, is sporten. Ik spring 2 keer per jaar, in Utrecht en Amsterdam, de grachten in, om voor spierziektes FSHD en ALS geld op te halen, ik tafeltennis, ik dans, mét en zonder rolstoel, ik handbike en ik heb het afgelopen jaar mijn droom waargemaakt door te leren hardlopen. ook al heb ik vaak blessures, waardoor ik dan moet stoppen. Ik zit ook door de naweeën van mijn niet instelbare epilepsie vaak in de rolstoel, maar ondertussen vind ik die rolstoel bij mezelf horen. op die momenten geeft mijn rolstoel mij vrijheid. Net overigens als mijn hulphond, die mij waarschuwt voor mijn aanvallen.

Waar ik het meeste last van heb, zijn de onzichtbare beperkingen, de chronische vermoeidheid; het geen gesprekken in ruimtes met meer dan 2 personen kunnen verstaan; niet op mijn woorden kunnen komen;overprikkeling en bijna continu pijn. Juist omdat mijn beperkingen meestal onzichtbaar zijn, vertel ik bij mijn werk, maar ook bij nieuwe mensen altijd: ” ik ben Barbara, ik heb epilepsie, en als ik een aanval krijg, laat me rustig liggen zodat ik me geen pijn kan doen en geniet dan van de stilte, want die komt bij mij niet vaak voor. Ik ben heel open over mijn beperkingen en maak daar ook gewoon grappen over. Dat breekt het ijs. Ik vertel ook altijd, of probeer dat tenminste, wat ik aan hulp van hen verwacht. al is het maar aankijken tijdens het spreken.

“als ik de pijp uitga, ook al ben ik pas 56, geen koffie met kleffe cake a.u.b. lekker een mooie viering met daarna lekker eten en drinken, om mijn leven en vriendschap te vieren. “

pastedGraphic.png